Nefret asla iyi bir strateji değildir.
2012'den 2014'e kadar e-sigara dünya genelinde üssel bir hızda yayılmaya başladı. Yeraltı donanım hackleme öncülerinden oluşan bir topluluk, erken e-sigaraları geliştirmek için yıllardır çalışıyordu. Dağıtılmış zekalarını kullanarak, açık kaynak yazılım geliştiricileri gibi internet forumları aracılığıyla bağlantı kurdular, ancak çalışmaları açık kaynak, patenti alınmamış nikotin dağıtım sistemleri yaratıyordu.
Güç, kapasite ve e-sıvı dağıtımını artırmak için kendi kulübelerinde tinkerlama yaptılar. E-sigaraya yönelik hemen hemen her yenilik, bu övgüsüz, ücret ödenmemiş halk sağlığı kahramanlarına kadar izlenebilir. İcatları, cihazları kitlesel üretime başlayan yeni çevik Çin e-sigara şirketleri tarafından benimsendi ve milyonlarca sigara içen bunları kullanmaya başladı.
Ürünler yeterince iyi, yeterince ucuz ve kullanımı kolay hale gelmişti. E-sigara, bu çok daha güvenli, çok daha ucuz nikotin zevkini paylaşarak, eski sigara içenlerin topluluklarını oluşturdu. Ancak bu bozulma ani bir duraklama ile sona erdi.
Tüm eski yerleşik oyuncular derinden tehdit altındaydılar. Büyük İlaç'ın nikotin yerine konma tedavisinin satışları tehdit altındaydı. Büyük Tütün'ün sigara satışları tehdit altındaydı. Ve tütün kontrol kuruluşunun büyük bir kısmı, inançlarının her ilkesini sorgulayan bu ani pazar bozulmasından derinden etkilenmişti. Temelde, büyük sayıda sigara içenin, sigara içmenin maliyetlerine rağmen keyifli olduğunu kabullenmekte zorlandılar.
Bu ideoloji altında, insanların vape yapmasından ziyade sigara içmesinin daha iyi olduğu düşünülmektedir; çünkü o zaman günahlılara ölüm ve hastalık biçiminde doğru ceza gelecektir.
Daha önce bir tüketici isyanı ile karşılaşmamışlardı. Çoğu bunu bile göremedi ve hala göremiyor. Kamu sağlığı kahramanları ve Büyük Tütün kötü adamları arasında iki boyutlu bir dünyada yıllarca çalışarak, sigaranın hızlı bir düşüşünde bu çerçeve dışında bir şeyin rol oynayabileceğini hayal edemediler. Tam bir çocuğun kare bir deliğe yuvarlak bir parçayı sokmaya çalışması gibi — çünkü yanlarında yuvarlak delik yoktu — tütün kontrolü, her şeyi Büyük Tütün'e mal etti.
Bazı tütün şirketleri, e-sigara yapımında zayıf versiyonlar üretmeye başlamıştı, bu nedenle tütün kontrolcüler bunları hedef aldı. Reklamların eski tütün pazarlama günlerini anımsattığı iddia edildi. E-sigara, tatlarla bir zevki diğerine ikame ederek, yetişkinlerin geçiş şansını en üst düzeye çıkarmak için bağımlı hale gelmeye çalışıyor; ancak bunu çocukları yeni müşteriler olarak yakalamaya çalışıyormuş gibi yanlış anladılar.
Pazarlamayı sona erdirmek, şekerli sigaraları sona erdirmek, eğlenceli nikotin ile ilgili her şeyi sona erdirmek için çok uzun süre sıkı bir şekilde savaştılar ve sonra e-sigara aniden ortaya çıktı ve çalışmalarını gereksiz kıldı.
Kamu sağlığı alanındaki bazı insanlar, özellikle sigara içenlere karşı merhamet geleneği olan Birleşik Krallık'ta tüketicileri dinlediler. Ancak Avustralya'da, Simon Chapman gibi insanların öncülüğünde, sigara içmeye — ya da sigara içmeyi andıran her şeye — doğru cevap ceza olmuştu. Bu cihazlara karşı mücadele erken başladı ve sert bir şekilde devam etti. E-sigara ve sigara içenleri dinleyerek hiç kimse cesaret edemedi, çünkü e-sigarayı savunan herkes Büyük Tütün'ün ücretli bir temsilcisi olarak varsayıldı. Tartışmayı, Büyük Tütün'e karşı savaşta yeni bir cephe olarak çerçevelediler.
Sadece Büyük Tütün’ü sevmiyorlar, sigara içenleri de sevmiyorlar — ve e-sigaraları daha çok seviyorlar, çünkü ideolojilerini ahlaki ve etik olarak iflas etmiş olarak ortaya çıkardık.
Avustralya, tütün kontrolünde dünyaya öncülük ettiği algısını taşıyor ve küresel tütün kontrolündeki birçok anahtar etken Avustralyalıdır. İdeolojileri nefrete dayanıyordu — önce tütün şirketlerine duyulan nefret, ardından da nihayetinde sigara içenlere karşı duyulan nefret.
E-sigara benimsemenin bu ilk yıllarında, birçoğumuz Avustralya'daki tütün kontrolü insanlarıyla etkileşim kurmaya çalıştık. Sigaranın sona ermesini, bizimle aynı hedefe sahip olduklarına naifçe inandık. Kendimiz de tütün şirketlerine karşı doğal bir nefret besliyorduk; onların e-sigaraları sadece modası geçmiş, cansız ve işe yaramaz değil, birçok yıllar boyunca onlara ödediğimiz büyük miktarda parayı ve ürünlerinin ürettiği hastalık ve ölümü de içimizde hissetmiştik.
Birçoğumuz kamu sağlığı ile birlikte çalışmak, sigarayı sona erdirmek ve o anda tütün şirketlerini bitirmek için çok mutlu olacaktık, böylece sigara moda dışı hale gelebilirdi. Büyük Tütün korkuyla bir “Kodak anı” ile karşılaştı. Sistemleri ve süreçleri, tüketici hackerların ve küçük, uyumlu üreticilerin e-sigara yeniliğindeki aşırı sıcak temposuna ayak uyduracak kadar yavaş olan dev gibi yavaş ilerliyordu.
O zaman bu bozucu teknolojiyi teşvik etme ve destekleme için gerçek bir fırsat vardı. Dijital fotoğraf endüstrisi, bir zamanlar dev olan Kodak fotoğraf şirketini modası geçmiş, iflas etmiş ve batmış hâle getirmek için hiç yardım istemedi. E-sigaralar ve kamu sağlığı, devlet desteği ile birlikte, Büyük Tütün’ü de muhtemelen modası geçmiş ve iflas etmiş hale getirebilirdi.
Ama nefret onları kör etti. Sadece Büyük Tütün’ü sevmiyorlar, sigara içenleri de sevmiyorlar — ve e-sigaraları daha çok sevmiyorlar, çünkü ideolojilerini ahlaki ve etik olarak iflas etmiş olarak ortaya çıkardık.
Dini muhafazakârların, insanlar sonuçsuz “ahlaksız” davranışları keyifle yaşayabildiği için kondomları sevmediği gibi, tütün kontrolü de insanların nikotini sigara içermeyen bir şekilde keyifle yaşayabilmesine izin verdiği için e-sigarayı sevmiyordu. Ve nikotin kullanımını derin bir ahlaksızlık olarak görüyorlardı. Diğerleri evlilik dışında kimsenin cinsel ilişki yaşamadığı bir ütopyayı hayal ederken, nikotin zevklerinin tarihe karıştığı bir ütopyayı hayal ediyorlardı.
Bu ideoloji altında, insanların vape yapmasından ziyade sigara içmesinin daha iyi olduğu düşünülmektedir; çünkü o zaman günahlılara ölüm ve hastalık biçiminde doğru ceza gelecektir. Bu ideolojinin merkezi olan Avustralya, bunu yasalarla zorla uygulamıştır. Burada sigara içmek tamamen yasal ve tüketici ürünü olarak kolayca temin edilebilen bir şeydir; e-sigara ise esasen yasaklanmıştır ve birçok durumda eroin kullanımına göre cezalar aşmaktadır.
Avustralya yasası, toksinler yasasında bir muafiyet aracılığıyla sigara endüstrisini rekabette korur. E-sigara ve sigara içmeyi eşit şartlarda oynayabilmesi için her çaba, Simon Chapman ve arkadaşları tarafından şiddetle karşılandı.
Büyük bir anti-e-sigara kampanyası başlatıldı ve bundan önceki anti-sigara çabalarına göre daha fazla istek ve daha fazla para ile yapıldı. E-sigarayı izlendiği herhangi bir olası zararını bulmayı amaçlayan araştırmalar için kesinlikle fonlar sağlanırken, e-sigaradaki faydaları arayan araştırmacılar para bulmakta zorluk çekti ve hatta çalışmalarını topluluk fonları ile desteklemek zorunda kaldılar. Tütün kontrolü kuruluşunun medya ve siyasi erişimi, patlayan e-sigaralar ve tehlikeli kimyasal emisyonları hakkında düzenli korku hikayeleri sağlamaya devam etti.
Onlar için, Büyük Tütün’e karşı savaş, sigara içenlerin ve ailelerinin hayatlarından daha önemlidir.
E-sigara isyanı yavaşladı. Üssel büyüme aşaması sona erdi. Ve Büyük Tütün rahat bir nefes aldı.
Artık zamanları vardı. Tütün kontrol kuruluşu onlara birkaç yıl gecikme vermişti. Tütün endüstrisi artık kendi ürünlerini kendi hızlarında geliştirebilirdi. Küçük e-sigara şirketlerinin kopyalayamadığı ısıtma ve yanma ürünleri gibi teknolojiler yaratabilirlerdi. Ana ürünleri olan sigaraların korunmasıyla birlikte, kârlı kalmaya ve kendi zarar azaltıcı alternatiflerini geliştirmeye devam edebilme fırsatına sahip oldular.
Vaping durdurulamaz. Nikotin alternatifleri durdurulamaz. Sonunda bu ürünler, sigaraların yerini alacak; tıpkı snus'un İsveç'te sigaraları domine etmesi gibi, şimdi de Norveç'te. Ancak Büyük Tütün şirketlerinin minnettar olduğu bu ara verme ve gecikme, bu şirketlerin nikotin pazarının uzun vadeli geleceğinin bir parçası olmaya devam edeceği anlamına geliyor.
Vapers, aslında bu tütün kontrolü sektörünün gerçek düşmanları olduğunu, tütün şirketleri değil, farkına vardılar. Onlar, vaping yapmaktan daha kolay sigara içmeyi sağlayan yasaları etkiliyorlar ve vaping'i sigara içmekten çok daha fazla damgalıyor ve cezalandırıyorlar.
Marita Hefler’in Tweet'i (yukarıda) nefretlerini örnekliyor. Philip Morris, olağan tütün kontrolü paradigmasının dışında araştırmaları destekliyor. Bu, belirli bir noktadan sonra, artan vergilerin azalan getiriler sağladığını ve sigaralara alternatiflerden mahrum bırakılan yoksul insanlar arasında gerçek acı yarattığını öne sürüyor. Ancak tütün kontrol ideologları gerçekten umursamıyor. Onlar için, Büyük Tütün ile olan savaş, sigara içenlerin ve ailelerinin hayatlarından daha önemli.
Çevrecilerin kömür şirketlerine güneş enerjisine geçtikleri için nefret etmesinin akıl dışı olacağı gibi, çocuklar bile daha temiz alternatiflere geçtikleri için Büyük Tütün’e nefret etmenin delilik olduğunu görebilir. Bunun barizliği sonsuza kadar gizlenemez.
Yanlış ata bindirilen bu insanlara gerçekten çok üzülüyorum ve tarihin bu anını yazarken komik figürler olmaya mahkumlar. O kadar nefretle tüketilmişlerdi ki, akla ve mantığa kör ve sağırdılar.
Sadece daha fazla insanın sigara içmesini ve ölümüne neden olmadılar; aslında, en çok nefret ettiklerini söyledikleri Büyük Tütün'ü de kurtardılar.
Sigara satışlarının düşmesi nedeniyle, ABD'deki eyalet hükümetleri ve dünyadaki ülkeler, vergi geliri için yeni bir kaynak olarak buhar ürünlerine yöneliyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nde vaping ürünleri lezzet yasakları ve çevrimiçi satış yasakları ile diğer ülkelerde satış ve bulundurma yasaklarının bir listesi.
PouchPoint'a daha yakından bir bakış, rekabetçi fiyatlar, geniş seçim ve sorunsuz bir alışveriş deneyimi sunan bir çevrimiçi nikotin pouch mağazası.
Vape pazarının nereye gittiğine dair pratik, veri odaklı bir analiz - ve işinizi düzenleyici ve kategori değişimlerinin önünde nasıl konumlandıracağınız.
