Οι vapers στην Ινδία αντιμετωπίζουν τον αγώνα της ζωής τους.

Είμαι εδώ για να σας μιλήσω για την περίπλοκη υπόθεση της Ινδίας, όπου η συμβατική σοφία συναντά τον τοίχο από staggering αριθμούς και skewed πολιτική καπνού. Η χώρα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος καταναλωτής καπνού στον κόσμο: Η Ινδία ξοδεύει $22 δισεκατομμύρια χρόνια σε ασθένειες σχετικές με τον καπνό, 120 εκατομμύρια Ινδοί καπνίζουν, και 900.000 πεθαίνουν από τη χρήση καπνού κάθε χρόνο. Σίγουρα, σχεδόν ένα εκατομμύριο ετήσιες θάνατοι θα έπρεπε να παροτρύνουν το κράτος να εξετάσει σοβαρά προληπτικά μέτρα μέσω της μείωσης βλάβης.

Ωστόσο, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Πέντε ινδικές πολιτείες έχουν απαγορεύσει το vaping, μερικές άλλες αποκλίνουν προς αυτό, και πριν από μερικές ημέρες ο υπουργός υγείας της Ένωσης, JP Nadda δήλωσε στην Βουλή ότι η κυβέρνηση εξετάζει μια εθνική απαγόρευση στις ηλεκτρονικές τσιγάρα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί μια χώρα που δεν έχει διστάσει να αγκαλιάσει την τεχνολογία προσπαθεί να σβήσει μια τεχνολογική λύση που μπορεί να σώσει εκατομμύρια ζωές;

Ένας βασικός λόγος, όχι έκπληξη, είναι οικονομικός. Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα GATS, αν και το 29 τοις εκατό των Ινδών χρησιμοποιούν καπνό με κάποια μορφή, μόνο το τέσσερα τοις εκατό από αυτούς καπνίζουν τσιγάρα, που αντιπροσωπεύει μόλις το 11 τοις εκατό της συνολικής κατανάλωσης καπνού. Το άλλο 89 τοις εκατό αποτελείται από ένα μεγάλο χαρτοφυλάκιο προϊόντων χωρίς καπνό, μαζί με ένα χειροποίητο τσιγάρο γνωστό ως ‘bidi’. Αυτό είναι σε αντίθεση με τις περισσότερες περιοχές του κόσμου όπου τα τσιγάρα αντιπροσωπεύουν πάνω από το 90 τοις εκατό της κατανάλωσης καπνού.

Θα περίμενε κανείς ότι ο φόρος καπνού θα κατανέμεται σε όλο το τμήμα, αλλά πάλι λάθος. Οι καπνιστές, που αποτελούν μια τόσο μικρή μερίδα των συνολικών χρηστών καπνού, πληρώνουν 87 τοις εκατό του φόρου καπνού $5.3 δισεκατομμυρίων ετησίως, καθιστώντας τα τσιγάρα στην Ινδία από τα πιο ακριβά στον κόσμο. Ως ποσοστό του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, οι φόροι τσιγάρων στην Ινδία είναι σχεδόν 14 φορές υψηλότεροι από ότι στις ΗΠΑ, εννέα φορές υψηλότεροι από την Ιαπωνία και σχεδόν επτά φορές περισσότερο από την Κίνα. Οι καπνιστές τσιγάρων είναι έτσι η ταμειακή αγελάδα της Ινδίας παρά το γεγονός ότι είναι αναλογικά μικροί σε αριθμό, και οτιδήποτε διακινδυνεύει να ανατρέψει αυτή τη ρύθμιση προκαλεί αντίσταση.

Έπειτα είναι το ζήτημα των βιοπορισμών. Οι αγρότες αποτελούν τον πυρήνα της οικονομίας της Ινδίας, που είναι ακόμη σε μεγάλο βαθμό αγροτική, και η Ινδία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός καπνού στον κόσμο. Η βιομηχανία υποστηρίζει 45 εκατομμύρια βιοπορισμούς και η καλλιέργεια καπνού αποδίδει από τις πλουσιότερες μερίδες. Δεν είναι έκπληξη, λοιπόν, ότι η Καρνάτακα, η πολιτεία που παράγει τον περισσότερο καπνό με φλουκίδα, τον τύπο που χρησιμοποιείται στα τσιγάρα, ήταν η πρώτη που επιβλήθηκε πλήρης απαγόρευση στο vaping.

Καμία από αυτές τις συνθήκες, ωστόσο, δεν είναι δικαιολογία για να συνεχίσουν να πεθαίνουν εκατομμύρια. Είναι απαράδεκτο, και επίσης κακή οικονομία. Αντί να βασίζονται στους καπνιστές τσιγάρων για να επιδοτούν τη συνήθεια των άλλων χρηστών καπνού και να τους αρνούνται πρόσβαση σε ασφαλέστερα προϊόντα, το κράτος θα έπρεπε να αναζητά τρόπους στη διάθεση του φορολογικού βάρους ώστε τα οφέλη της απαγορευτικής τιμής (αν λειτουργήσει) να γίνονται αισθητά από όλους, εξερευνώντας τα κανάλια μείωσης βλάβης για όλες τις κατηγορίες, περιλαμβανομένων των snus, και να βρουν τρόπους μετάβασης των αγροτών καπνού και της βιομηχανίας σε άλλες πηγές εισοδήματος.

Αλλά αυτό απαιτεί πολιτική βούληση και αναγνώριση ότι υπάρχουν επιλογές. Και εδώ έρχεται ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) με μια φορτία 'η απόδειξη δεν είναι σαφής' μισές αλήθειες και 'Ο Μεγάλος Καπνάς είναι κακός' ατζέντα, επικροτούμενη από δημόσιους υγειονομικούς αξιωματούχους που εξαρτώνται από τον ΠΟΥ για χρηματοδότηση και επιβεβαίωση, και μια κυβέρνηση που διστάζει να αποδεσμεύσει τη χρυσή της πάπια.

Ο ΠΟΥ κατέχει την πολιτική υγείας σε αυτό το μέρος του κόσμου πληρώνοντας για μια σειρά προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας, ενώ παραμένει κρυφά απρόσεκτος με τα ελέφαντες στο δωμάτιο – τις κρατικές εταιρείες καπνού (η ινδική κυβέρνηση κατέχει ποσοστό 32 τοις εκατό στην μεγαλύτερη εταιρεία καπνού της χώρας, ITC). Η Ινδία κατέχει την προεδρία στη Σύμβαση Πλαισίου του ΠΟΥ για τον Έλεγχο του Καπνού (FCTC), της οποίας η διαβόητη “χώρες που δεν έχουν ακόμη απαγορεύσει τα ENDS” προτροπή στην τελευταία Διάσκεψη των μερών (COP7) που πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί το 2016 έχει στείλει το πλοίο της μείωσης βλάβης να πέφτει προς τον γκρεμό.

Αναπαράγοντας αυτό το παραπλανητικό συναίσθημα, η Ινδική Ιατρική Ένωση δήλωσε ότι τα ηλεκτρονικά τσιγάρα είναι όπως οποιοδήποτε άλλο προϊόν καπνού και εξίσου επιβλαβή, ενώ η αντι-καπνιστική λόμπι, ένα τμήμα της οποίας πιάστηκε με τα χέρια στη φωτιά να δέχεται παράνομες χρηματοδοτήσεις από το Bloomberg Charities, μπήκε στην πράξη φωνάζοντας για απαγορεύσεις στο vaping. Τα μέσα ενημέρωσης διαδραμάτισαν ρόλο επίσης, δημοσιεύοντας προπαγάνδα κατά του vaping και πηδώντας σε κάθε μισοψημένο μελέτη που μπορούσαν να βρουν, καθοδηγούμενοι από μια ηθική επιθυμία να αντισταθούν στον Μεγάλο Καπνό, ενώ πλήρως αγνοούν το γεγονός ότι το vaping είναι ακόμη σε μεγάλο βαθμό μια λαϊκή, grassroots κίνηση.

Η επίδραση αυτής της πίεσης από όλες τις πλευρές είναι ότι το vaping δεν έχει ακόμη πραγματικά απογειωθεί στην Ινδία, με όχι περισσότερους από 200.000 vapers αυτή τη στιγμή. Αυτοί δεν είναι ούτε μια συνεκτική ομάδα, οι περισσότεροι αγοράζουν εξοπλισμό και e-liquids από ξένες ιστοσελίδες ή από street side tobacconists που πωλούν υγρά αβέβαιης ποιότητας. Έτσι, η οργάνωση μιας αντίστασης σε αυτό το περιβάλλον έχει αποδειχθεί δύσκολη υπόθεση. Αλλά οργανωθήκαμε, και έχει γίνει σοβαρή δουλειά σε αυτόν τον τομέα.

Τον Ιούνιο του 2016, μετά την απαγόρευση της Καρνάτακα, μερικοί vapers συγκεντρώθηκαν για να σχηματίσουν μια πλατφόρμα υποστήριξης, Σύνδεσμος Vapers Ινδίας(AVI), για να αντισταθούν στις απαγορεύσεις και να δημιουργήσουν ευαισθητοποίηση σχετικά με αυτήν την ασφαλέστερη εναλλακτική λύση. Έκτοτε έχουμε αναλάβει νομική πρόκληση για τις απαγορεύσεις του vaping στην Καρνάτακα και τις πολιτείες του Τζαμού και Κασμίρ, και σχεδιάζουμε να παρέμβουμε σε μια υπόθεση για το vaping που έχει κατατεθεί στο Νέο Δελχί και εμπλέκει την κεντρική κυβέρνηση. Η ελπίδα είναι να γίνει η νομοθέτης ενήμερη μέσω της δικαστικής αρχής ότι η περιορισμένη επιλογές – ασφαλείς επιλογές – επηρεάζει τα δικαιώματα των πολιτών, ειδικά όταν αντιμετωπίζουν σοβαρές συνέπειες στην απουσία τους.

Αυτό που χρειάζεται η Ινδία αυτή τη στιγμή είναι παρέμβαση σε παγκόσμιο επίπεδο, κυρίως από κυβερνήσεις που έχουν αναγνωρίσει ότι το πρόβλημα είναι ο μηχανισμός παράδοσης νικοτίνης, αλλά και από ερευνητές, υποστηρικτές, κατασκευαστές και vapers που, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι, όλοι έχουν μερίδιο στην κατεύθυνση που θα πάρει αυτή η χώρα. Χρειαζόμαστε επίσης αξιόπιστες τοπικές έρευνες, αποτελεσματικά προγράμματα ευαισθητοποίησης και δυναμική Δημόσια Σχέση για να υποστηρίξουμε την υπόθεσή μας. Και η ανάγκη για βιομηχανικά πρότυπα που κρατούν αυτά τα νέα προϊόντα νικοτίνης έξω από τα χέρια των παιδιών και εξασφαλίζουν ότι είναι ασφαλή προς χρήση δεν μπορεί να υποτιμηθεί.

Αυτό θα είναι ένα χρονιά της κρίσης για τους ατμιστές της Ινδίας: η κεντρική κυβέρνηση θα εκδώσει την απόφασή της, και η συνάντηση COP8 του ΠΟΥ θα στείλει το σήμα ότι η ατμιστική θεραπεία αντιμετωπίζεται παγκοσμίως. Επίσης για τις περισσότερες ασιατικές χώρες, των οποίων τους εκπροσώπους των σωματείων ατμιστών συνάντησα πρόσφατα στην Μπανγκόκ στο πλαίσιο της INNCO (Διεθνής Δίκτυο Οργανισμών Καταναλωτών Νικοτίνης) πρωτοβουλίας Ασίας-Ειρηνικού. Υπάρχουν ιδιαιτερότητες μεταξύ αυτών των χωρών, αλλά και μία κοινή γραμμή κυβερνήσεων που εξετάζουν απαγορεύσεις και έντονες πιέσεις του ΠΟΥ, που απαιτούν συλλογική αντεπίθεση.

Αυτή η περιοχή έχει τον μεγαλύτερο αριθμό καπνιστών στον κόσμο και χρειάζεται τις πιο ασφαλείς εναλλακτικές, αλλά είναι επίσης η περιοχή όπου οι αρνητές της επιστήμης έχουν εδραιωθεί πιο βαθιά, καθιστώντας την το σημείο μηδέν για τη μάχη να σωθεί η ατμιστική. Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το κερδίσουμε.