Δρ. Άττιλα Ντάνκο: Πώς ο Έλεγχος του Καπνού Σώσε τη Μεγάλη Βιομηχανία Καπνού

Το μίσος δεν είναι ποτέ καλή στρατηγική.

Από το 2012 έως το 2014, η ατμιστική εμπειρία ήταν σε ταχεία ανάπτυξη σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια κοινότητα από πρωτοπόρους της πειρατείας υλικού είχε ήδη δουλέψει για χρόνια για να βελτιώσει τις πρώτες ηλεκτρονικές τσιγάρες. Χρησιμοποιώντας την κατανεμημένη τους νοημοσύνη, συνδέθηκαν μέσω διαδικτυακών φόρουμ ελεύθερα, όπως οι προγραμματιστές ανοιχτού κώδικα, αλλά η δουλειά τους δημιουργούσε ανοικτές, μη κατοχυρωμένες με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας συσκευές χορήγησης νικοτίνης.

Πειραματίστηκαν στα εργαστήριά τους για να αυξήσουν την ισχύ, την ικανότητα και την χορήγηση υγρού. Σχεδόν όλες οι καινοτομίες στην ατμιστική εμπειρία μπορούν να αναχθούν σε αυτούς τους άγνωστους, μη πληρωμένους ήρωες της δημόσιας υγείας. Οι εφευρέσεις τους υιοθετήθηκαν από νέες ευέλικτες κινεζικές εταιρείες ατμιστικών που άρχισαν μαζική παραγωγή των συσκευών και εκατομμύρια καπνιστές άρχισαν να τις χρησιμοποιούν.

Τα προϊόντα είχαν γίνει αρκετά καλά, αρκετά φθηνά και αρκετά εύκολα στη χρήση. Η ατμιστική εμπειρία δημιούργησε κοινότητες πρώην καπνιστών καθώς αυτός ο πολύ ασφαλέστερος, πολύ φθηνότερος τρόπος απόλαυσης της νικοτίνης εξαπλώθηκε ιικά, από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αλλά τότε αυτή η αναστάτωση ήρθε σε μια κραυγαλέα παύση.

Όλοι οι παλιές καθιερωμένοι παίκτες αισθάνθηκαν βαθιά απειλημένοι. Οι πωλήσεις της φαρμακοβιομηχανίας από τη θεραπεία αντικατάστασης νικοτίνης απειλήθηκαν. Οι πωλήσεις τσιγάρων της Big Tobacco απειλήθηκαν. Και η μεγαλύτερη μερίδα της κρατικής ρύθμισης του καπνού απειλήθηκε βαθιά από αυτήν την ξαφνική διαταραχή της αγοράς που αμφισβήτησε κάθε αρχή των πεποιθήσεών τους. Στον πυρήνα, δεν μπορούσαν να αντέξουν την αλήθεια ότι για μεγάλο αριθμό καπνιστών, το κάπνισμα είναι ευχάριστο παρά τα κόστη του.

Δεν είχαν ποτέ προηγουμένως αντιμετωπίσει μια καταναλωτική επανάσταση. Πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν καν να το δουν, και ακόμη δεν μπορούν. Χρόνια σε έναν δισδιάστατο κόσμο ηρωισμού δημόσιας υγείας και κακών της Big Tobacco δεν μπορούσαν να φανταστούν τίποτα έξω από αυτό το πλαίσιο να παίζει ρόλο στην ταχεία πτώση του καπνίσματος. Έτσι, όπως ένα παιδί που προσπαθεί να βάλει έναν στρογγυλό πείρο σε μια τετράγωνη τρύπα — επειδή δεν είχαν διαθέσιμες στρογγυλές τρύπες — οι ρυθμιστές του καπνού έριξαν όλο το βάρος στη Big Tobacco.

Ορισμένες εταιρείες καπνού είχαν αρχίσει να παράγουν αδύναμους τύπους ατμιστικών προϊόντων, έτσι οι ρυθμιστές του καπνού αρπάχτηκαν σε αυτά ως στόχος. Η διαφήμιση κατηγορήθηκε ότι ήταν reminiscent των παλαιών ημερών της μάρκετινγκ καπνού. Οι ηλεκτρονικές τσιγάρες βασίζονται σε γεύσεις για να αντικαταστήσουν μια ευχαρίστηση με άλλη για να μεγιστοποιήσουν την πιθανότητα ενηλίκων να στραφούν, αλλά το εξέλαβαν λανθασμένα ως προσπάθεια να προσδεσμεύσουν τα παιδιά ως νέους πελάτες.

Πάλευαν τόσο σκληρά για τόσο καιρό για να απαλλαγούν από το μάρκετινγκ, να απαλλαγούν από τα γλυκά τσιγάρα, να απαλλαγούν από οτιδήποτε ελκυστικό σχετικά με τη ψυχαγωγική νικοτίνη, και τότε η ατμιστική εμπειρία εμφανίστηκε από το πουθενά και έκανε τη δουλειά τους ανόητη.

Ορισμένοι άνθρωποι στη δημόσια υγεία άκουσαν τους καταναλωτές, ειδικά στο Η.Β. όπου υπήρχε παράδοση συμπόνιας για τους καπνιστές. Αλλά στην Αυστραλία, υπό την ηγεσία ανθρώπων όπως ο Simon Chapman, η μόνη σωστή απάντηση στο κάπνισμα — ή οτιδήποτε έμοιαζε με κάπνισμα — ήταν η τιμωρία. Έτσι η μάχη ενάντια σε αυτές τις συσκευές άρχισε νωρίς και ήταν σφοδρή. Κανείς δεν τολμούσε να ακούσει τους ατμιστές ή τους καπνιστές, γιατί οποιοσδήποτε υπερασπιζόταν την ατμιστική εμπειρία θεωρούνταν ότι ήταν καλοπληρωμένος μαριονέτα της Big Tobacco. Πλασάρισαν τη συζήτηση ως ένα νέο μέτωπο στον πόλεμο κατά της Big Tobacco.

Η Αυστραλία έχει θεωρηθεί ως ηγέτης στον κόσμο της ρύθμισης καπνού και πολλοί από τους βασικούς επιδραστές στην παγκόσμια ρύθμιση καπνού είναι Αυστραλοί. Η ιδεολογία τους βασίστηκε στο μίσος — πρώτα μίσος για τις εταιρείες καπνού, αλλά τελικά ακόμη και μίσος για τους καπνιστές.

Σε αυτά τα πρώτα χρόνια μαζικής υιοθέτησης της ατμιστικής εμπειρίας, πολλοί από εμάς προσπαθήσαμε να συνεργαστούμε με τους ανθρώπους της ρύθμισης καπνού στην Αυστραλία. Αφελώς νομίζαμε ότι μοιράζονταν τον ίδιο στόχο με εμάς, την εξάλειψη του καπνίσματος. Είχαμε μια έμφυτη αντιπάθεια για τις εταιρείες καπνού οι ίδιοι; όχι μόνο οι ηλεκτρονικές τσιγάρες τους ήταν ξεπερασμένες, ανίκανες και άχρηστες, αλλά πολλοί από εμάς είχαμε πικρία για τα μεγάλα ποσά χρημάτων που τους είχαμε πληρώσει για τόσα χρόνια και την ασθένεια και το θάνατο που παρήγαγαν τα προϊόντα τους.

Πολλοί από εμάς θα ήμασταν μόνο χαρούμενοι να συνεργαστούμε με τη δημόσια υγεία για να εργαστούμε από κοινού για να σταματήσουμε το κάπνισμα και να τελειώσουμε τις εταιρείες καπνού τότε και εκεί, κάνοντάς το κάπνισμα ξεπερασμένο. Η Big Tobacco αντιμετώπισε με τρόμο μια "στιγμή Kodak." Τα συστήματα και οι διαδικασίες τους ήταν σαν αργοκίνητοι γίγαντες, πολύ αργά για να συμβαδίσουν με τον καυτό ρυθμό της καινοτομίας της ατμιστικής εμπειρίας από καταναλωτές χάκερ και μικρούς, προσαρμόσιμους κατασκευαστές.

Υπήρχε μια πραγματική ευκαιρία τότε αυτή η δύσκολη τεχνολογία να ενθαρρυνθεί και να υποστηριχθεί. Η βιομηχανία ψηφιακής φωτογραφίας δεν χρειαζόταν καμία βοήθεια για να καταστήσει την κάποτε γιγαντιαία εταιρεία φωτογραφιών Kodak ξεπερασμένη, μη λειτουργική και χρεοκοπημένη. Μαζί, οι ατμιστές και η δημόσια υγεία, με την υποστήριξη της κυβέρνησης, θα μπορούσαν πολύ πιθανόν να είχαν καθιστήσει και τη Big Tobacco ξεπερασμένη και χρεοκοπημένη.

Αλλά το μίσος τους τύφλωσε. Όχι μόνο μισούσαν τη Big Tobacco, μισούσαν και τους καπνιστές — και μισούσαν ακόμη περισσότερο τους ατμιστές, γιατί αποκάλυπταν την ιδεολογία τους ως ηθικά και ηθικά χρεοκοπημένη.

Ακριβώς όπως οι θρησκευτικοί συντηρητικοί που μισούν τα προφυλακτικά γιατί επιτρέπουν στους ανθρώπους να απολαμβάνουν "ανήθικες" συμπεριφορές χωρίς συνέπειες, έτσι και η ρύθμιση του καπνού μισούσε την ατμιστική εμπειρία γιατί επέτρεπε στους ανθρώπους να απολαμβάνουν τη νικοτίνη με συμπεριφορά που έμοιαζε με κάπνισμα χωρίς συνέπειες. Και θεωρούν τη χρήση νικοτίνης ως μια βαθιά ανήθικη συμπεριφορά. Όπως άλλοι ονειρεύονται μια ουτοπία όπου κανείς δεν έχει σεξ εκτός γάμου, ονειρεύονται μια ουτοπία όπου η απόλαυση της νικοτίνης έχει καταδικαστεί στην ιστορία.

Υπό αυτή την ιδεολογία, είναι καλύτερο για τους ανθρώπους να καπνίζουν παρά να ατμίζουν, γιατί τότε η δίκαιη τιμωρία με τη μορφή θανάτου και ασθενειών θα πέσει στους αμαρτωλούς. Τα κεντρικά γραφεία αυτής της ιδεολογίας, η Αυστραλία, έχουν εξαναγκάσει αυτό στο νόμο. Εδώ το κάπνισμα είναι απολύτως νόμιμο και εύκολα διαθέσιμο ως καταναλωτικό προϊόν, ενώ η ατμιστική εμπειρία είναι ουσιαστικά απαγορευμένη, με ποινές που σε πολλές περιπτώσεις υπερβαίνουν τις ποινές για τη χρήση ηρωίνης.

Ο αυστραλιανός νόμος προστατεύει ρητά τη βιομηχανία τσιγάρων από τον ανταγωνισμό, μέσω μιας εξαίρεσης στους νόμους περί δηλητηρίων. Κάθε προσπάθεια να βάλουν την ατμιστική εμπειρία και το κάπνισμα σε έναν ισότιμο αγώνα, όπου μπορούν να ανταγωνιστούν ισότιμα, έχει γίνει σφοδρά αντίθετη από τον Simon Chapman και τους φίλους του.

Μια μαζική εκστρατεία κατά της ατμιστικής εμπειρίας ξεκίνησε, με περισσότερο ζήλο και περισσότερα χρήματα από όσα είχαμε δει στις προηγούμενες εκστρατείες κατά του καπνίσματος. Τα ερευνητικά κονδύλια ήταν διαθέσιμα για μελέτες που σκόπιμα είχαν σχεδιαστεί να βρουν οποιαδήποτε πιθανή βλάβη από την ατμιστική εμπειρία, ενώ οι ερευνητές που αναζητούσαν τα οφέλη της ατμιστικής εμπειρίας έψαχναν για χρήματα, και έπρεπε ακόμη να χρηματοδοτήσουν τη δουλειά τους μέσω χρηματοδότησης της κοινότητας. Η επικοινωνιακή και πολιτική επιρροή της κρατικής ρύθμισης καπνού εξασφάλιζε μια τακτική προμήθεια τρομακτικών ιστοριών για εκρηκτικές ηλεκτρονικές τσιγάρες και επικίνδυνες χημικές εκπομπές.

Η επανάσταση της ατμιστικής εμπειρίας επιβραδύνθηκε. Η φάση εκθετικής ανάπτυξης είχε τελειώσει. Και η Big Tobacco αναστέναξε με ανακούφιση.

Τώρα είχαν χρόνο. Η κρατική ρύθμιση του καπνού τους είχε δώσει λίγα χρόνια ανακούφισης. Η βιομηχανία του καπνού μπορούσε τώρα να αναπτύξει τα δικά της προϊόντα με τον δικό της ρυθμό. Μπορούσαν να δημιουργήσουν τεχνολογία όπως τα προϊόντα θερμού καπνίσματος που οι μικρές εταιρείες ατμιστικών δεν μπορούσαν να αναπαράγουν. Είχαν λάβει προστασία του κύριου προϊόντος τους, των τσιγάρων, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να είναι κερδοφόροι και να αναπτύξουν τις δικές τους μειωμένες εναλλακτικές.

Η χρήση ατμιστικών προϊόντων δεν μπορεί να σταματήσει. Οι εναλλακτικές μορφές νικοτίνης δεν μπορούν να σταματήσουν. Τελικά θα καταλάβουν την αγορά νικοτίνης από τα τσιγάρα, όπως ακριβώς το snus κυριαρχεί στα τσιγάρα στη Σουηδία και τώρα και στη Νορβηγία. Αλλά η παύση και η καθυστέρηση για τις οποίες είναι τόσο ευγνώμονες οι μεγάλες καπνοβιομηχανίες σημαίνει ότι τώρα αυτές οι εταιρείες θα συνεχίσουν να είναι μέρος του μακροχρόνιου μέλλοντος της αγοράς νικοτίνης.

Οι ατμιστές έχουν συνειδητοποιήσει ότι στην πραγματικότητα αυτός ο τομέας της καπνογκρασίας είναι ο πραγματικός τους εχθρός, όχι οι καπνοβιομηχανίες. Επηρεάζουν τους νόμους που διευκολύνουν το κάπνισμα περισσότερο από το άτμισμα και στιγματίζουν και ποινικοποιούν την ατμιστική πρακτική πολύ περισσότερο από το κάπνισμα.

Το Tweet της Μαρίτας Χέφλερ (πάνω) παραδειγματίζει το μίσος τους. Η Philip Morris χρηματοδοτεί έρευνα έξω από το συνηθισμένο πλαίσιο καπνογκρασίας. Υποδεικνύει ότι πέρα από έναν ορισμένο σημείο, η αύξηση των φόρων έχει φθίνουσες αποδόσεις και δημιουργεί πραγματική ταλαιπωρία ανάμεσα στους φτωχούς ανθρώπους που έχουν στερηθεί εναλλακτικών λύσεων από τα τσιγάρα. Αλλά οι ιδεολόγοι της καπνογκρασίας απλά δεν ενδιαφέρονται. Για αυτούς, η μάχη κατά των μεγάλων καπνοβιομηχανιών είναι πιο σημαντική από τις ζωές των καπνιστών και των οικογενειών τους.

Ακριβώς όπως θα ήταν τρελό για τους περιβαλλοντολόγους να μισούν τις εταιρείες άνθρακα για τη μετάβαση σε ηλιακή ενέργεια, ακόμη και τα παιδιά θα μπορούσαν να δουν ότι είναι τρελό να μισείς τις μεγάλες καπνοβιομηχανίες για τη μετάβαση σε καθαρότερες εναλλακτικές λύσεις. Η προφανής αυτή αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί για πάντα.

Νιώθω πραγματικά λυπημένος για αυτούς τους ανθρώπους που συνέδεσαν το καρότσι τους με το λάθος άλογο και προορίζονται να είναι γελοίες φιγούρες όταν γραφεί η ιστορία της στιγμής αυτής. Ήταν τόσο καταναλωμένοι από μίσος που ήταν τυφλοί και κουφοί στην λογική.

Όχι μόνο κράτησαν περισσότερους ανθρώπους να καπνίζουν και να πεθαίνουν, αλλά στην πραγματικότητα έσωσαν τις μεγάλες καπνοβιομηχανίες — αυτό που ισχυρίζονται ότι μισούν περισσότερο.