Ο Farsalinos Αποκαλύπτει Ελαττώματα στις Μελέτες για τη Φορμαλδεΰδη στα Vape

Από όλους τους υγειονομικούς πανικούς που έχουν κατακλύσει το άτμισμα όλα αυτά τα χρόνια, ο πανικός με τη φορμαλδεΰδη ήταν αναμφίβολα ο μεγαλύτερος και πιο βλαβερός. Μετά τη δημοσίευση της πλέον διαβόητης New England Journal of Medicine επιστολής έρευνας από επιστήμονες του Portland State University, οι επικεφαλίδες σε όλο τον κόσμο δήλωσαν ότι το άτμισμα είναι μεγαλύτερος κίνδυνος για καρκίνο από το κάπνισμα. Εμπόδισε τους ανθρώπους να κατανοήσουν τους σχετικούς κινδύνους του ατμίσματος και ακόμη και οδήγησε ορισμένους χρήστες ηλεκτρονικών τσιγάρων πίσω στα κανονικά τσιγάρα.

Τα αποτελέσματα σύντομα αμφισβητήθηκαν ως μη ρεαλιστικά από τους χρήστες ηλεκτρονικών τσιγάρων και τους ειδικούς παρατηρητές, που επέκριναν τη μέθοδο και τη συνήθη υπερβολική και μεροληπτική αναφορά των αποτελεσμάτων, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Τώρα μια νέα εργασία από τον Δρ. Κωνσταντίνο Φαρσαλινό και τον Τζιν Γκίλμαν έχει προσθέσει επιπλέον βάρος στις προηγούμενες κριτικές. Η συστηματική ανασκόπηση αναλύει τα στοιχεία από 32 μελέτες σχετικά με το άτμισμα και τις καρβονυλικές ενώσεις όπως η φορμαλδεΰδη, η ακεταλδεΰδη, η ακρολεΐνη και άλλες. Οι συγγραφείς επικεντρώνονται στα προβλήματα με το πώς διεξάγονται αυτές οι μελέτες, και ιδιαίτερα στα ζητήματα με αυτές που έχουν παράγει τα πιο πρωτοσέλιδα αποτελέσματα.

Η εργασία είναι μια δικαίωση όλων όσων έχουν παραπονεθεί οι ατμιστές: πολλά αποτελέσματα δεν αντιπροσωπεύουν το αληθινό άτμισμα στον πραγματικό κόσμο και θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεγάλη ζημιά στις δημόσιες αντιλήψεις για το άτμισμα.

Ασυνεπείς μέθοδοι παράγουν ασυνεπή αποτελέσματα

Οι 32 μελέτες που περιλαμβάνονται στην εργασία συνοψίζονται λεπτομερώς, συμπεριλαμβανομένων των μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή και ανάλυση του ατμού, και των αποτελεσμάτων τους.

Ένα πράγμα που επισημαίνουν οι συγγραφείς είναι ότι οι μέθοδοι διαφέρουν σημαντικά. Για παράδειγμα, το μήκος των ρουφηξιών που χρησιμοποιήθηκαν κυμαίνονται από 1.8 έως 8 δευτερόλεπτα, και το διάστημα μεταξύ των ρουφηξιών μπορεί να είναι οπουδήποτε από 10 έως 60 δευτερόλεπτα. Ο όγκος της ρουφηξιάς επίσης διαφοροποιείται σημαντικά, από ελάχιστα πάνω από 33 mL έως περίπου 153 mL.

Αυτό παρουσιάζει άμεσο πρόβλημα: πώς μπορείτε να συγκρίνετε τα αποτελέσματα από ρουφηξιές των δύο δευτερολέπτων που λαμβάνονται κάθε 30 δευτερόλεπτα με εκείνες των οκτώ δευτερολέπτων με μόλις 10 δευτερόλεπτα ανάμεσα στην καθεμία; Είναι δύσκολο, για να πούμε το ελάχιστο, αλλά έτσι είναι οι ενδείξεις. Για να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα, τα αποτελέσματα μπορεί να παρασταθούν ανά ρουφηξιά, ανά mL υγρού ατμίσματος ή ανά κυβικό μέτρο ατμού. Και αυτό είναι ακόμη πριν μπούμε στο θέμα των συγκεκριμένων συσκευών και ρυθμίσεων που χρησιμοποιούνται.

Αυτό καθιστά το κεντρικό ερώτημα για το πόση φορμαλδεΰδη, ακεταλδεΰδη, ακρολεΐνη υπάρχει στον ατμό δύσκολο να απαντηθεί. Μπορείτε να διαβάσετε τις περιλήψεις των μεμονωμένων μελετών αν θέλετε, αλλά η σύντομη εκδοχή είναι ότι τα αποτελέσματα διαφέρουν πάρα πολύ.

Υπάρχει, όμως, μια μελέτη που αξίζει να αναφερθεί. Ο Δρ. Φαρσαλινός και οι συνάδελφοί του επανέλαβαν τη μελέτη της φορμαλδεΰδης της NEJM πέρυσι, χρησιμοποιώντας τον ίδιο παλιωμένο ατμοποιητή CE4, το ίδιο υγρό ατμίσματος και την ίδια μπαταρία, αλλά αυτή τη φορά δοκιμάζοντας μια σειρά τάσεων. Περιλαμβάνοντας το κρίσιμο βήμα της ζήτησης από τους ατμιστές να δοκιμάσουν τη ρύθμιση, βρήκαν ότι 4.0 V ήταν η μέγιστη τάση που θα χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι στον πραγματικό κόσμο. Σε αυτές τις ρυθμίσεις, το αποτέλεσμα των 20 μg φορμαλδεΰδης ανά 10 ρουφηξιές (όπου 0.001 mg = 1 μg) ήταν 36 φορές χαμηλότερο από τα 718 μg ανά 10 ρουφηξιές που μετρήθηκαν στα 5.0 V. Η αρχική μελέτη του Portland State ανίχνευσε 380 μg ανά 10 ρουφηξιές στα 5.0 V.

Ενώ οι άμεσες επαναλήψεις όπως αυτή και οι μελέτες με παρόμοιες μεθόδους μπορούν να προσφέρουν χρήσιμες συγκρίσεις, το βασικό σημείο της εργασίας δεν είναι τόσο για τα αποτελέσματα όσο για τις μεθόδους. Πριν μπορέσουμε πραγματικά να απαντήσουμε στα κύρια ερωτήματα, πρέπει να εξετάσουμε γιατί η μέθοδος που χρησιμοποιείται έχει τόσο μεγάλη σημασία.

Φορμαλδεΰδη: γιατί τόσοι πολλοί ερευνητές κάνουν λάθος;

Η ενότητα της συζήτησης της εργασίας πραγματικά καταδεικνύει τι έχουμε μάθει μέχρι στιγμής από τις μελέτες για τις καρβονυλικές ενώσεις όπως η φορμαλδεΰδη στον ατμό ηλεκτρονικών τσιγάρων. Τα μεθοδολογικά προβλήματα είναι συνηθισμένα και συνήθως καταλήγουν στο ίδιο πράγμα: ξηρές ρουφηξιές.

Οι περισσότεροι ατμιστές γνωρίζουν τι είναι οι ξερές ρουφηξιές (ή ξερές χτυπήσεις) επειδή συμβαίνουν από καιρό σε καιρό, ειδικά όταν ξεκινάτε τον ατμισμό. Αν προσπαθήσετε να ατμίσετε αλλά δεν υπάρχει αρκετό υγρό ατμίσματος στο φυτίλι, το υγρό που υπάρχει μπορεί να υπερθερμανθεί και αυτό οδηγεί σε μια δυσάρεστη γεύση καψίματος. Υπάρχουν πολλά άρθρα σχετικά με αυτό σε ιστοσελίδες ατμίσματος και οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι περιγράφηκε για πρώτη φορά στην επιστημονική βιβλιογραφία το 2013.

Όπως δείχνει η επανάληψη της μελέτης της NEJM, οι ατμιστές αναγνωρίζουν εύκολα αυτές τις συνθήκες και οι ξερές ρουφηξιές είναι πιθανό να είναι υπεύθυνες για τα πιο ανησυχητικά αποτελέσματα για τις καρβονυλικές ενώσεις στον ατμό. Πολλά από τα θέματα με το πώς διεξάγονται οι μελέτες που συζητούνται στην ανασκόπηση του Φαρσαλινού περιστρέφονται γύρω από τη μείωση του κινδύνου ξερών ρουφηξιών.

Οι κυριότερες συστάσεις των συγγραφέων για μελλοντικούς ερευνητές είναι:

Φυσικά, υπάρχει μία πραγματικά απλή λύση σε όλα αυτά τα προβλήματα: πείστε τους ατμιστές να δοκιμάσουν το πρωτόκολλό σας πριν από τη διεξαγωγή μιας μελέτης. Δεδομένου ότι οι ξηρές φουσκές αναγνωρίζονται από τη γεύση και αυτό είναι υποκειμενικό, ο μόνος τρόπος να πάρετε μια αξιόπιστη απάντηση είναι να εμπλέξετε ατμιστές από τον πραγματικό κόσμο. Δυστυχώς, μόνο τέσσερις από τις 32 μελέτες πραγματικά εμπλέκαν ατμιστές.

Υπάρχουν και άλλα θέματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν επίσης. Ένα παράδειγμα είναι οι αρωματισμοί. Μια μελέτη βρήκε ότι τα επίπεδα καρβονυλίων αυξήθηκαν κατά ένα τεράστιο 10,000 φορές σε αρωματισμένα υγρά ατμίσματος σε σύγκριση με μη αρωματισμένα υγρά, και δεν φαίνεται να ήταν η αιτία οι ξηρές φουσκές. Ωστόσο, αυτό το αποτέλεσμα δεν φαίνεται αξιόπιστο, γιατί πολλά αρωματισμένα υγρά ατμίσματος δοκιμάστηκαν σε άλλες μελέτες που αναθεωρήθηκαν, χωρίς συγκρίσιμα αποτελέσματα. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η μελέτη χρειάζεται να επαναληφθεί για να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει το αποτέλεσμα.

Ένα άλλο ζήτημα είναι πώς αναφέρονται τα αποτελέσματα. Το να λέει κανείς πόσο φορμαλδεΰδη υπάρχει σε μια φουσκιά φαίνεται καλή ιδέα, αλλά αυτό δεν είναι πάντα η περίπτωση. Οι υψηλότερες ρυθμίσεις ισχύος παράγουν περισσότερους ατμούς ανά φουσκιά, οπότε ακόμα και αν το ίδιο ποσοστό του υγρού μετατρέπεται σε καρβονύλια κατά τη διάρκεια του ατμίσματος, θα οδηγούσε σε μεγαλύτερα ποσά σε κάθε φουσκιά. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι θα ήταν πιο ακριβές να αναφέρουν τα αποτελέσματα ανά mL εισπνεόμενο ή ανά γραμμάριο υγρού ατμίσματος που καταναλώθηκε.

Συνολικά, υπάρχουν πολλά πιθανά ζητήματα κατά τη δοκιμή για φορμαλδεΰδη και άλλα καρβονύλια σε ατμούς, και οι ερευνητές δεν θα έπρεπε απλώς να εισχωρούν χωρίς να εξετάσουν τα πράγματα προσεκτικά. Η εύκολη λύση – το να πείσουν έναν ατμιστή να δοκιμάσει τη μέθοδό σας – πρέπει να γίνει ο κανόνας, παρά η εξαίρεση.

Πρέπει οι ατμιστές να ανησυχούν για τη φορμαλδεΰδη;

Λοιπόν, τι σημαίνουν όλα αυτά για τους ατμιστές; Τα αποτελέσματα για τους σύγχρονους ατμοποιητές είναι τα πιο συναφή για τους ατμιστές. Και τα νέα φαίνονται καλά συνολικά. Τα επίπεδα φορμαλδεΰδης και άλλων καρβονυλίων είναι πάντα πολύ χαμηλότερα στα ατμιστικά από ό,τι στα καπνιστικά τσιγάρα όταν χρησιμοποιούνται αυτές οι νέες συσκευές (για παράδειγμα σε αυτή τη μελέτη).

Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι η αναπνοή στον αέρα ενός συνηθισμένου σπιτιού θα σημαίνει ότι εισπνέετε περίπου 1 mg φορμαλδεΰδης την ημέρα, ενώ οι δοκιμές των σύγχρονων ατμοποιητών (χρησιμοποιώντας ένα αποτέλεσμα από αυτήν την επιστολή ως παράδειγμα) δείχνουν ότι το άτμισμα 5 ml υγρού ατμίσματος την ημέρα προσθέτει μόνο 0.083 mg σε αυτό. Προσθέτουν ότι, “Τέτοια επίπεδα εκπομπών είναι αμφίβολης κλινικής σημασίας όσον αφορά τον κίνδυνο για την υγεία.”

Με λίγα λόγια, το νέο έγγραφο δείχνει ότι οι ερευνητές χρειάζεται να σκέφτονται περισσότερο για τις μεθοδολογίες τους, αλλά φαίνεται ότι οι ατμιστές δεν έχουν πολλά να ανησυχούν από τη φορμαλδεΰδη στο τέλος.