Προκλήσεις στον Καταχωρητή Ξυρίσματος της Πενσυλβάνια αντιμετωπίζουν νέες εφετειακές δυσκολίες

Ένας ομοσπονδιακός δικαστής είπε στους προμηθευτές ατμιστικών προϊόντων της Πενσυλβάνια που αμφισβητούν τον νέο νόμο καταχώρησης προϊόντων της πολιτείας να εξηγήσουν γιατί δύο πρόσφατες αποφάσεις εφετείου δεν καταστρέφουν την υπόθεσή τους.

Η απόφαση θέτει τη μήνυση της Πενσυλβάνια σε μια πιο απότομη πορεία. Τα ομοσπονδιακά δικαστήρια που καλύπτουν τη Βόρεια Καρολίνα και την Ιόβα έχουν τώρα απορρίψει την κεντρική αξίωση της βιομηχανίας ότι οι κρατικές καταχωρήσεις παρεμβαίνουν παράνομα στους ομοσπονδιακούς νόμους για τον καπνό.

Η υπόθεση της Πενσυλβάνια κατατέθηκε στις 20 Μαΐου από εταιρείες που λειτουργούν δεκάδες καταστήματα Tobacco Hut, 101 Distributors LLC, και σχετικές επιχειρήσεις. Οι εναγόμενοι είναι ο Γενικός Εισαγγελέας της Πενσυλβάνια, Dave Sunday, και ο Υπουργός Εσόδων Patrick Browne. Η Ομοσπονδιακή Δικαστής Julia Munley προεδρεύει.

Οι ενάγοντες αμφισβητούν το Νόμο 57 του 2025, ο οποίος δημιούργησε έναν κρατικό κατάλογο για τα ηλεκτρονικά τσιγάρα που περιέχουν νικοτίνη. Τα προϊόντα γενικά πληρούν τις προϋποθέσεις μόνο αν έχουν εξουσιοδότηση μάρκετινγκ της FDA, ή αν πληρούν περιορισμένες προϋποθέσεις που σχετίζονται με μια έγκαιρη αίτηση προορισμού καπνού (PMTA).

Ο νόμος της Πενσυλβάνια δίνει επίσης στους προμηθευτές και τους χονδρέμπορους μια περιορισμένη περίοδο για να απομακρύνουν τα μη καταχωρημένα προϊόντα. Μετά από αυτή την περίοδο, τα προϊόντα θεωρούνται παράνομα και μπορούν να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Οι κρατικοί αξιωματούχοι περιγράφουν τον κατάλογο ως ρύθμιση πωλήσεων. Οι προμηθευτές λένε ότι ουσιαστικά δίνει το δικαίωμα στην Πενσυλβάνια να επιβάλλει τους ομοσπονδιακούς κανόνες προορισμού που η FDA εφαρμόζει επιλεκτικά.

Αυτή η επιχειρηματολογία υπήρξε θύμα δύο μεγάλων χτυπημάτων στις 30 Ιουλίου.

Το Διοικητικό Δικαστήριο του Τέταρτου Περιφερειακού Εφετείου επικύρωσε τον νόμο καταχώρησης της Βόρειας Καρολίνας, κηρύσσοντας ότι η πολιτεία ρύθμιζε ποια προϊόντα μπορούσαν να πωλούνται εντός των συνόρων της, και όχι επιβάλλοντας τον ομοσπονδιακό Νόμο για τα Τρόφιμα, τα Φάρμακα και τα Καλλυντικά. Η απόφαση 2-1 επιβεβαίωσε την άρνηση ενός κατώτερου δικαστηρίου να μπλοκάρει τον νόμο ενώ η υπόθεση συνεχίζεται.

Την ίδια ημέρα, το Όγδοο Δικαστήριο ανέτρεψε μια προσωρινή εντολή κατά του καταλόγου της Ιόβα. Αυτό το δικαστήριο κατέληξε επίσης ότι οι αμφισβητίες ήταν απίθανο να αποδείξουν ότι ο ομοσπονδιακός νόμος προεξέχει των περιορισμών πωλήσεων της Ιόβα.

Οι ενάγοντες της Πενσυλβάνια είχαν βασιστεί εν μέρει στην προηγούμενη προσωρινή εντολή της Ιόβα. Αυτή η νίκη τώρα έχει χαθεί, ενώ η απόφαση του Τέταρτου Περιφερειακού Δικαστηρίου δίνει στην Πενσυλβάνια μια άλλη απόφαση εφετείου βασισμένη γύρω από την ίδια διάκριση: η FDA ελέγχει την ομοσπονδιακή εξουσιοδότηση, αλλά οι πολιτείες μπορεί να περιορίσουν τις λιανικές πωλήσεις.

Η Munley δεν έχει αποφασίσει επί της ουσίας. Αλλά ζητώντας από τα μέρη να ετοιμάσουν και τις δύο αποφάσεις καθιστά το άμεσο πρόβλημα σαφές. Οι προμηθευτές πρέπει να δείξουν ότι ο νόμος της Πενσυλβάνια κάνει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό από τους νόμους της Βόρειας Καρολίνας και της Ιόβα, ή να πείσουν το δικαστήριο ότι και τα δύο εφετεία εσφαλμένα ερμηνεύουν την ομοσπονδιακή προέλευση.

Οι νόμοι καταχώρησης πολιτείας μετατρέπουν τη διαδικασία προορισμού της FDA σε μια χονδροειδή απαγόρευση εκ μέρους της πολιτείας. Εάν αυτό είναι καλή πολιτική, είναι ξεχωριστό από το εάν ο ομοσπονδιακός νόμος το επιτρέπει. Για τους προμηθευτές της Πενσυλβάνια, το δεύτερο ερώτημα έχει ξαφνικά γίνει πολύ πιο δύσκολο να κερδηθεί.