Badania nad wyzwaniami związanymi z myszami kwestionują twierdzenia o ryzykach trzeciej ręki związanych z wapowaniem dla dzieci.

Badacz kwestionuje badania, które wykorzystują myszy do przewidywania niebezpieczeństw związanych z ekspozycją na „trzecią rękę” wapowania u dzieci, twierdząc, że eksperymenty nie odzwierciedlają warunków w zwykłych domach.

W komentarzu z 23 października Roberto Sussman z Narodowego Uniwersytetu Autonomicznego Meksyku argumentuje, że naukowcy wykazali efekty biologiczne u zwierząt laboratoryjnych, nie ustalając najpierw, że dzieci napotykają porównywalną ekspozycję w rzeczywistości. Mierzalny efekt u myszy nie ustanawia automatycznie ryzyka zdrowotnego dla dziecka.

Ekspozycja trzeciej ręki odnosi się do chemikaliów pozostawionych na powierzchniach lub tkaninach po zakończeniu palenia lub wapowania. Dym tytoniowy osadza trwałe resztki chemiczne wewnątrz budynków. Sussman twierdzi, że aerozol wapowania zachowuje się inaczej niż dym tytoniowy, ponieważ jego krople szybko parują i rozpraszają się, a wapowanie nie produkuje ciągłych emisji bocznych. Jednak niektóre składniki aerozolu, w tym nikotyna, mogą nadal gromadzić się na powierzchniach wewnętrznych.

Argument Sussmana opiera się na jego przeglądzie z 22 lipca opublikowanym w Międzynarodowym Journal of Environmental Research and Public Health. Zakończył on, że nikotyna i pokrewne substancje mogą gromadzić się na powierzchniach po wapowaniu, ale opublikowane pomiary znacznych resztek w dużej mierze pochodziły z komór laboratoryjnych i intensywnie używanych sklepów z e-papierosami, a nie typowych mieszkań zajmowanych przez dzieci. To wniosek dotyczący dostępnych dowodów, a nie dowód, że ekspozycja nigdy nie występuje.

Metody eksperymentalne są kluczowe dla jego skargi. W badaniu z 2023 roku na myszach badacze wystawili bawełniane ręczniki na aerozol e-papierosów generowany w maszynach, a następnie umieścili traktowaną tkaninę w klatkach. Zgłosili zmiany w niektórych wynikach dotyczących płuc po powtarzanej ekspozycji. Protokół ustalił, że zanieczyszczony materiał mógł wpływać na myszy, ale nie mierzył bezpośrednio tego, co dziecko mogłoby wchłonąć z mebli lub odzieży w typowym domu.

Badanie z lipca 2026 roku opublikowane w Pediatric Research przyjęło podobne podejście z dywanem i materiałem frotte wystawionymi w komorze. Noworodne myszy były następnie trzymane z materiałami przez 21 dni. Badacze zgłosili zmiany w płucach specyficzne dla płci, w tym upośledzenie funkcji płuc w późniejszym życiu wśród samców. Naukowcy opisali swój model jako reprezentujący ekspozycję domową; Sussman kwestionuje tę charakterystykę, ponieważ zanieczyszczenie tkaniny było generowane sztucznie.

Nie wszyscy zgadzają się z jego oceną. W komentarzu z sierpnia w Pediatric Research badacz oddechowy Alexander Larcombe pochwalił eksperyment z noworodnymi myszami za zbadanie kontaktu z materiałami gospodarstwa domowego podczas wrażliwego okresu rozwojowego. Larcombe argumentował, że wyniki wspierają silniejsze środki ostrożności wobec wapowania w pobliżu niemowląt. Przyznał także, że badanie modelowało scenariusz wysokiej ekspozycji i zaapelował o porównania z rzeczywistymi poziomami ekspozycji ludzi.

Różnica zdań nie dotyczy tego, czy myszy laboratoryjne wykazały zmiany; chodzi o to, co te odkrycia ustanawiają w kontekście dzieci. Bez pomiarów łączących ilość i skład resztek w zwykłych domach z dawkami, które otrzymały zwierzęta, eksperymenty nie mogą niezależnie kwantyfikować rzeczywistego ryzyka pediatrycznego.

Sussman mówi, że dwa dodatkowe odcinki zbadają osiem badań z udziałem zwierząt i wyjaśnią, dlaczego warunki laboratoryjne mogą produkować resztki, które nie zostały porównywalnie udokumentowane w codziennym środowisku dzieci. Na razie dowody wspierają badanie tego pytania, a nie traktowanie ani wyników myszy, ani krytyki Sussmana jako ostatecznego słowa na temat ekspozycji dzieci.